Kurs franka – CHF/PLN

Gdyby w XVIII wieku powiedzieć komuś „masz to jak w szwajcarskim banku”, z pewnością nie wiedziałby, o co chodzi. Rozwój bankowości w Szwajcarii przypada bowiem na XIX wiek – w tym czasie swoją historię rozpoczyna również frank szwajcarski.

Do połowy XIX wieku w Szwajcarii każdy kanton, każda gmina, a nawet klasztory korzystały z różnych walut, co sprawiało, że system finansowy był skomplikowany i niejednolity. Dopiero w 1848 roku Szwajcaria przyjęła nową Konstytucję Federalną, w myśl której prawo do bicia monet – franków – miał wyłącznie Rząd Federalny. Był to pierwszy krok ku zintegrowanemu systemowi finansowemu.

W 1865 roku Szwajcaria, Francja, Belgia i Włochy utworzyły Łacińską Unię Monetarną – traktat, na mocy którego waluty poszczególnych krajów miały stabilny kurs 1:1 i można było używać ich swobodnie na terenie całej Unii. Takie ustalenia obowiązywały do 1926 roku, a dopiero po rozwiązaniu Unii frank szwajcarski stał się jedynym legalnym środkiem płatniczym w Szwajcarii.

Frank szwajcarski przez wiele lat był wymienialny na złoto – ta zależność została ostatecznie zniesiona przez Szwajcarski Bank Narodowy dopiero w 2000 roku w wyniku referendum.

Od lat frank szwajcarski jest uznawany za jedną z najbardziej bezpiecznych walut na świecie. Jest to wynikiem m.in. długotrwałej stabilności kraju. Szwajcaria, zachowując neutralność i nie biorąc udziału w konfliktach, jawi się inwestorom jako bezpieczna przystań do lokowania kapitału.

Podczas II wojny światowej większość krajów wstrzymała wymianę walut, aby chronić się przed utratą rezerw. Frank, decyzją Szwajcarskiego Banku Narodowego, pozostał jednak w pełni wymienialny, co umocniło jego pozycję niezachwianej waluty.

Po wojnie, ze względu na działający system z Bretton Woods, frank szwajcarski utrzymywał stały kurs wymiany i dopiero po jego rozpadzie w 1973 roku kurs CHF umacniał się. Odzyskanie niezależności przez Narodowy Bank Szwajcarski (SNB) w momencie globalnego kryzysu było sporym wyzwaniem dla utrzymania stabilności waluty. Jednak SNB prowadził rozsądną i konsekwentną politykę pieniężną, co sprawiło, że frank szwajcarski nie tracił siły nabywczej.

Znaczne wzmocnienie jego pozycji nastąpiło w 2008 roku, kiedy strefa euro przechodziła kryzys. Wówczas kurs CHF się umacniał względem innych walut.